พัคแฮยอง (Park Hae-young) ฉายแววที่จะเป็นมือเขียนบทที่ดีตั้งแต่ซีรีส์เรื่อง Another Miss Oh (2016) แล้วผลงานลำดับถัดมา My Mister (2018) ก็ประสบความสำเร็จ ได้รับคำชมเชยล้นหลาม แถมยังสร้างหมุดหมายด้วยการคว้ารางวัลจากเวที Baeksang Arts Awards สาขาบทโทรทัศน์ยอดเยี่ยม (Best Screen Play-Television) รวมถึง My Liberation Notes (2022) ด้วยเช่นกัน กลายเป็นอีกหลักไมล์ที่ตอกย้ำว่าบทของเธอทำงานกับจิตใจผู้คนได้อย่างลึกซึ้งดีเยี่ยม
ผ่านไป 4 ปี พัคแฮยองกลับมาพร้อมผลงานเรื่องใหม่ We Are All Trying Here (2026) หรือชื่อไทย “เราต่างพยายามสุดใจ” ซึ่งคนส่วนใหญ่หลังจากลองดูตอนแรกของซีรีส์ก็เกิดคำถามว่า ‘จะไปต่อหรือพอแค่นี้’ อาจเพราะงานของพัคแฮยองมีลายเซ็นเฉพาะตัว ไม่ใช่บทดราม่าที่ใส่ผงชูรสไม่ยั้งมือเพื่อหวังเรียกเรทติ้ง แต่มักจะจับจ้องไปยังชีวิตอันแสนสามัญของคนตัวเล็กตัวน้อยในโลกที่ขมุกขมัว หลายปากกล่าวกันว่าเป็นซีรีส์ที่ดำเนินเรื่องเนิบช้า ซึ่งส่วนตัวคิดว่าทั้งใช่และไม่ใช่
ใช่ เพราะว่าทุกฉากทุกเหตุการณ์ ซึ่งทำหน้าที่บอกเล่าใจความสำคัญอย่างใดอย่างหนึ่ง เกิดขึ้นดำเนินไปอย่างอ้อยอิ่งและเงียบเชียบ แต่ผลลัพธ์คือนำพาผู้ชมเข้าไปใกล้ชิดกับตัวละครจนรู้สึกร่วมและคล้อยตาม เข้าถึงทั้งความสุขและความทุกข์ของตัวละคร อยากเอาใจช่วยทุกตัวละครให้สามารถ ‘ผ่านพ้น’ ความเหนื่อยล้าที่สะสมกัดกร่อนกำลังใจ
ขณะที่การดำเนินเรื่องมีลีลาราบเรียบ แต่ก็รุดหน้าคืบเคลื่อนจากเหตุการณ์หนึ่งไปสู่อีกเหตุการณ์ แม้จังหวะจะโคนค่อยเป็นค่อยไป แต่ก็ตรึงความสนใจไว้ได้ตลอดเรื่อง มีการสอดแทรกรายละเอียดปลีกย่อยจำนวนมาก ส่งเสริมวิธีเล่าเรื่องที่ค่อยๆ เปิดปมตัวละครอย่างไม่เร่งรีบ คลี่ให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ลูก พี่น้อง สามีภรรยา สะท้อนบาดแผลร้าวลึกในใจที่ทำให้ตัวละครกลายเป็น ‘มนุษย์ผุพัง’ คนละรูปแบบ
แม้สัมผัสได้ว่างานของพัคแฮยองมักเคลือบไปด้วยบรรยากาศโทนหม่นเศร้า แต่เธอก็สอดไส้อารมณ์ขำขื่นหรือจะเรียกว่าตลกร้ายมาด้วยเสมอ บทที่เขียนโดยพัคแฮยองจึงไม่ใช่งานที่น่าเบื่อชวนหลับแต่อย่างใด ตรงข้ามกลับเป็นผลงานที่มีชีวิต อัดแน่นไปด้วยแง่มุมหลากหลายประดามีที่เราทุกคนต่างต้องเผชิญหน้าและยอมรับ ไม่ว่าจะเป็นความสุข ความรัก ครอบครัว เพื่อนฝูง การงาน การสูญเสีย ความตาย ความโหดร้าย ความรู้สึกผิด ความโดดเดี่ยว ความโกรธเกรี้ยว ความแค้นเคือง ความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ความอิจฉาริษยา
ทั้งหมดนี้สะท้อนให้เห็นว่า ‘มนุษย์นั้นช่างเปราะบาง’ และนี่คือ 4 ซีรีส์เรื่องราวชีวิตบัดซบจากพัคแฮยองที่แม้จะหม่นมัวแค่ไหน แต่มันยังฉายให้เห็นแสงแห่งความหวังเสมอ และจะทำให้คุณเชื่อในพลังของชีวิต เพราะชีวิตมันมาเป็นแพ็คเกจ บางครั้งอาจเปลี่ยวเหงา โศกเศร้าจนชวนให้ใจสลาย แต่บางคราวก็เปี่ยมสุขและงดงาม
Another Miss Oh (2016)
ผลงานของพัคแฮยองมีเอกลักษณ์ที่การพูดถึงความเป็นมนุษย์อันบกพร่องและการสะท้อนภาพสังคมเกาหลี สำหรับ Another Miss Oh (หรืออีกชื่อคือ Another Oh Hae Young) ไม่ใช่ซีรีส์ฮีลใจ แต่ว่าด้วยคนที่แบกหัวใจพังๆ มาเจอกัน แรกเริ่มมันเกือบจะเป็นเรื่องรักโรแมนติกที่ฟินจิกหมอน ทว่าเมื่อเรื่องดำเนินต่อไปเรื่อยๆ คนดูจะได้สัมผัสความบ้องตื้นของตัวละคร ‘โอแฮยอง’ หญิงสาวที่มีชื่อซ้ำกับเพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยมัธยม การมีชื่อซ้ำกันย่อมนำไปสู่การเปรียบเทียบ เป็นชนวนสาเหตุทำให้เกิดเรื่องราวสับสนอลหม่าน เมื่อโอแฮยองคนนั้นมีคุณสมบัติเพอร์เฟคต์รอบด้าน ทั้งสวย รวย และฉลาด ‘โอแฮยอง’ คนนี้จึงต้องเผชิญกับความผิดหวังและเจ็บปวด ทั้งในฐานะมนุษย์คนหนึ่งและในฐานะลูกสาวที่ถึงวัยออกเหย้าออกเรือน
ดังสถานการณ์หลักที่เล่าไว้ในพล็อตเรื่อง ซีรีส์ Another Miss Oh ไม่เพียงแต่ทำงานกับหัวใจของผู้หญิงวัย 30 ได้อย่างน่าประหลาด แต่ยังสะท้อนประเด็นครอบครัวตามวิถีจารีตเดิมๆ ของสังคมเกาหลีใต้ จนถึงบทสรุปสุดท้ายคือการได้ย้อนมองว่ารักแบบไหนที่ทำให้เราเติบโต มากกว่าบั่นทอนตัวเอง แล้วเราจะไถ่ถอนตัวเองให้หลุดพ้นจากอดีตที่โศกศัลย์ได้อย่างไร เพื่อมีความสุขกับคนที่เป็นปัจจุบันของเรา
My Mister (2018)
สำหรับ My Mister ถือเป็นผลงานมาสเตอร์พีซของพัคแฮยอง รวมถึงผู้กำกับและนักแสดงก็ได้รับคำชมอย่างท่วมท้น ตัวซีรีส์ว่าด้วยคนแปลกหน้าสองคนที่มีเหตุโยงใยให้มาข้องเกี่ยวกัน ‘พัคดงฮุน’ วิศวกรวัยเลข 4 ที่รับบทเดอะแบกทั้งที่บ้านและที่ทำงาน เล่าประเด็นที่เข้าถึงผู้ชมได้ง่าย ทั้งความสัมพันธ์ที่เกิดรอยร้าวในฐานะสามี การรับมือกับบาดแผลของครอบครัวในฐานะลูกคนกลาง และเกมการเมืองของฝ่ายที่เป็นปฏิปักษ์ต่อกันในฐานะพนักงานอาวุโส ส่วน ‘อีจีอัน’ คือเด็กสาวผู้มีชีวิตอันจนตรอกและโดดเดี่ยว ตะเกียกตะกายทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้ภายใต้ระเบียบทุนนิยม
ทั้งคู่เป็นภาพสะท้อนเปรียบเทียบ มีทั้งด้านแตกต่างตรงข้าม และมีบางสิ่งละม้ายคล้ายกัน ระหว่างนั้นก็มีเหตุการณ์มากมายขับเคลื่อนเรื่องราว นำมาสู่การประคับประคองกันและกันของตัวละครและบทสรุปที่คลี่คลาย
My Liberation Notes (2022)
ความสำเร็จของ My Liberation Notes นั้นครอบคลุมครบถ้วนทุกด้าน ทั้งความเป็นที่นิยมของผู้ชมวงกว้าง ความเป็นที่รักของตัวละครและนักแสดง เสียงตอบรับชื่นชมที่เป็นเอกฉันท์จากนักวิจารณ์ รวมถึงการคว้ารางวัลจากเวที Baeksang Arts Awards การันตีความยอดเยี่ยมของบทที่เขียนโดยพัคแฮยองอีกครั้ง
แม้ว่าช่วงแรกของซีรีส์จะดำเนินเรื่องอย่างราบเรียบ ตัวละครหลัก ‘มิสเตอร์กู’ ชายนิรนามที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน นอกจากปล่อยให้ชีวิตไหลไปกับงานแบกหามในโรงไม้ ตกกลางคืนก็นั่งมองพระจันทร์และร่ำสุราอย่างเงียบงัน ฉายภาพตัดสลับกับสามพี่น้องตระกูลยอม (ยอมกีจอง ยอมชางฮี และยอมมีจอง) ที่กระเสือกกระสนใช้ชีวิตอย่างแสนไร้หวัง แต่ละวันผ่านพ้นไปแบบวนลูป ต้องตื่นแต่เช้า แย่งกันเข้าห้องน้ำ วิ่งไปขึ้นรถบัสตามรอบเวลาเพื่อไปให้ทันรถไฟเข้าโซล หลังเลิกงานก็ต้องรีบกลับบ้านที่คยองกีก่อนรถไฟเที่ยวสุดท้าย เส้นเรื่องดูเหมือนพล็อตหลวมๆ แต่เมื่อรวมกับฉากแฟลชแบ็กย้อนอดีตที่แทรกเข้ามาทีละเล็กทีละน้อย ก็ค่อยๆ ค้นพบที่มาที่ไปของตัวละครในท้ายที่สุด ซึ่งช่วยขับเน้นถึงความเหงาและความโดดเดี่ยวอันไร้ก้นบึ้งของตัวละครให้เด่นชัดขึ้น โดยเฉพาะ ‘ยอมมีจอง’ พนักงานออฟฟิศที่พยายามทำอะไรสักอย่างเพื่อเติมเต็มอิสรภาพในใจที่ขาดหายไป
We Are All Trying Here (2026)
เรื่องราวหัวเราะร่าน้ำตารินของ ‘ฮวังดงมัน’ ชายวัย 40 ที่หมกมุ่นไล่ตามความฝัน ดงมันอยากเป็นผู้กำกับ แต่บทของเขาไม่เคยถูกหยิบมาทำเป็นหนังเลยสักครั้ง และ ‘พยอนอึนอา’ โปรดิวเซอร์สาวที่สามารถวิจารณ์บทได้อย่างเฉียบคมและแม่นยำ แต่หน้าที่การงานของเธอกลับถูกแช่แข็ง มิหนำซ้ำสภาพจิตใจยังตกอยู่ในภาวะทึมเทา
ความโดดเด่นของ We Are All Trying Here มาจากการตั้งคำถามว่า เราจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ในวันที่ทุกสิ่งพังทลายย่อยยับเกินกว่าจะกอบกู้เยียวยา ซีรีส์จะพาคนดูไปพบกับสถานการณ์ชวนกระอักกระอ่วน ชะตากรรมอันขมขื่นที่ชวนให้หดหู่หัวใจ การหาตำแหน่งแห่งที่ของตัวเองไม่เจอ การถูกทำให้รู้สึกไร้คุณค่า ไร้ความหมาย ไร้ตัวตน จนต้องเข้ารับการบำบัดด้วยนาฬิกาบอกอารมณ์ หากจะมีสิ่งหนึ่งที่อาจเรียกว่าโชคชะตายังใจดีกับตัวละครฮวังดงมัน พยอนอึนอา รวมถึงฮวังจินมัน (พี่ชายของฮวังดงมัน) ก็คือการที่พวกเขาได้มาพานพบกัน
