“ถ้าคุณค่อย ๆ ลอกชั้นต่าง ๆ ออกไป ความงามจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น” Raf Simons กล่าวทันทีหลังโชว์ และเสริมว่า “ในความคิดของเรา มีมิติของการทำโบราณคดีอยู่เสมอ”

นั่นคือกุญแจทั้งหมดของคอลเล็กชันนี้ การขุดค้นผ่านเสื้อผ้า ไม่ใช่การทำใหม่ในเชิงเรโทร แต่คือการขุดเอาอดีตขึ้นมาสอบสวน ทำความเข้าใจ แล้วปล่อยให้มันเกิดใหม่ในฐานะอนาคต

โชว์จัดขึ้นในอาคารที่ดูเหมือนอพาร์ตเมนต์ร้าง ผนังเก่า หน้าต่างโคโลเนียล เตาผิงหินอ่อนยังเกาะอยู่กับโครงอาคาร เสียงดนตรีของ Virgin Prunes และ Suicide คำรามอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศอึดอัด ไม่สบายใจ และงดงามไปพร้อมกัน “คำว่า ‘ไม่สบายใจ’ คือคำที่เหมาะที่สุดสำหรับสภาพจิตวิทยาของช่วงเวลานี้ เรารู้เรื่องอนาคตน้อยมาก เราคาดเดาอะไรไม่ได้ เพราะฉะนั้น เสื้อผ้าจึงต้องมีความชัดเจนและแม่นยำ” Miuccia Prada กล่าวยืนยัน

ซิลูเอตหลักของคอลเล็กชันคือโค้ตทรงเพรียว คอสูง ไหล่นุ่ม ทั้ง single และ double-breasted ที่พาเราย้อนกลับไปหาภาษาคลาสสิกของ Prada แต่ถูกบิดให้ร่วมสมัย หมวกกะลาสีและบักเก็ตถูก “กดแบน” แล้วติดไว้บนบ่าขวาเหมือนดอกไม้กดแห้ง ราวกับความทรงจำที่ถูกเก็บไว้บนตัวเสื้อ Trench และ Mac สีฟ้า เบจ ถูกซ้อนด้วย utility cape สีสดที่ยาวแค่ระดับ storm flap ใต้เสื้อ สร้างเอฟเฟกต์ pentimento ให้โครงสร้างเดิมลอยขึ้นบนผิวผ้า

แจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาล บุนุ่ม ผิวถูกทำให้ยับและถลอกอย่างตั้งใจ ราวกับผ่านชีวิตมาแล้ว
โค้ตกันฝน double-bonded สี mushroom, rose และ aubergine เผยรอย placket และกระเป๋าใต้ชั้นผ้าเหมือนภาพวาดที่ถูกลบไม่หมด Mac coat และ blouson สีด้าน “แตก” ให้เห็น houndstooth ใต้ตะเข็บ และกลายมาเป็น pentimento ที่ชัดเจนที่สุดของโชว์

รายละเอียดเล็ก ๆ กลายเป็นบทกวี ปรากฏอยู่บนคัฟเสื้อยาวห้อยผ่านแขนเสื้อโค้ตเหมือนถูกลืมติดกระดุม, เสื้อถักคอเหลี่ยมต่ำเหมือนผ้ากันเปื้อน, เชิ้ตขาวที่มีรอยเหมือนคราบกาแฟหรือควัน กลามาเป็นความงามของการถูกใช้งานถูกฉาบลงบนทุกชิ้น